Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ Έμεση κι Άμμεση

 


Σήμερα ζούμε τη γενική νεοταξική έφοδο εναντίον και των ιστορικών οροσήμων της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Σήμερα επιχειρείται η απαξίωση, η πολτοποίηση και η «καρατόμηση» των γιγάντων του πνεύματος και της Τέχνης. Πρέπει να δυσφημιστεί και να αφανιστεί η Τέχνη που έχει ποτιστεί με τους χυμούς της ιστορίας και της κοινωνίας, ακριβώς γιατί αυτή η Τέχνη εμπνέει, πυροδοτεί, διατηρεί το συλλογικό είναι και προτρέπει σε νέους αγώνες.

Δημιουργήθηκε ένας κόσμος καλλιτεχνικής και πνευματικής παρασιτίας που «οργανώθηκε» σε μικρά «φέουδα», με βάση όχι κανένα καλλιτεχνικό κριτήριο (τέτοιο κριτήριο στο περιθώριο της κοινωνίας δεν υπάρχει), αλλά με βάση τις φιλίες, τις «παρέες», τις «ιδιαιτερότητες» ή κάποιο σύμπτωμα «νεωτερισμού».

Οι μηχανισμοί της εξουσίας μετέτρεψαν την Τέχνη σε απλό παιχνίδι λέξεων, τοποθετώντας την έξω από τα βασικά προβλήματα της εποχής μας. Έτσι το χάσμα ανάμεσα στο κοινό και τον καλλιτέχνη διευρύνθηκε δραματικά. Χάθηκε πλέον κάθε κοινωνικός έλεγχος και αυτοσεβασμός. Κάθε ένας φανταζόταν τον εαυτό του καλλιτέχνη. Τα σύνορα μεταξύ του σοβαρού και του γελοίου, μεταξύ δικαιούχων και παρείσακτων καταργήθηκαν.

Η Τέχνη πλέον αναπτύσσεται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, σαν ιδιωτική
υπόθεση ενός στενού κύκλου μυημένων, χωρίς η ύπαρξή της να εξασκεί την παραμικρή επίδραση στη διαμόρφωση της ζωής.
Είναι ουτοπία να ζητάμε σήμερα από μια διανόηση αποκομμένη από τους σπασμούς και τους σπαραγμούς της κοινωνικής ζωής, πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα και επιδοτούμενη (στην πλειονότητά της) από τις οικονομικές ελίτ εξουσίας, το κράτος και τους μηχανισμούς τους, να παράγει Τέχνη και Κριτική.

Αυτή η διανόηση έχει μεταλλαχτεί σε ιδεολογικό ροπαλοφόρο, συνακόλουθα και «καλλιτεχνικό ροπαλοφόρο των μηχανισμών προπαγάνδας της οικονομικής εξουσίας. Έχει μεταλλαχτεί σε καταστροφέας της Τέχνης, της Κριτικής και της σκέψης γενικότερα. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις που αγωνίζονται «κόντρα στο ρεύμα» και αυτές αφανίζονται από τους μηχανισμούς της προπαγάνδας και της κατήχησης των ΜΜΕ . 

Σήμερα ασκείται η λογοκρισία όλο και πιο πλατειά. Εγκαταλείπονται πλέον τα δημοκρατικά προσχήματα. Όποιος δεν συμμορφώνεται αποβάλλεται ή εξαναγκάζεται σε παραίτηση.
Δύσκολα σήμερα, οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες (οι περισσότεροι) προσκυνούν και «εκλιπαρούν» τις ποικίλες «επιδοτήσεις» τους (όχι μόνο οικονομικές, αλλά και προβολής κ.α.) να μην ¨εκπορνεύσουν¨ την ¨δουλειά τους¨. 

Δυο είναι οι μέθοδες λογοκρισίας που χρησιμοποιεί σήμερα το σύστημα της αναξιοκρατίας και της πουλημένης έκφρασης για να βάλει φρένο στο ανήσυχο μυαλό.
α). Η έμμεση: αυτή επιβάλλεται αόρατα από την ίδια τη λογική και πρακτική των ΜΜΕ. Μια πρακτική που οδηγεί στην αυτοματοποίηση της αυτολογοκρισίας προκειμένου να μην χάσεις τη «θεσούλα» ή την πρόσβαση.
Είναι από τις πιο καταθλιπτικές μορφές λογοκρισίας γιατί εξαναγκάζεσαι, χωρίς εξωτερικές πιέσεις, να λειτουργείς σαν αυτόματο μέσα στο μηχανισμό των ΜΜΕ, να «προσαρμόζεσαι» και να γίνεσαι μυστική αστυνομία της σκέψης σου.
Αυτή η λογοκρισία είναι κυρίαρχη μέσα στα μεγάλα «δημοκρατικά» συγκροτήματα των ΜΜΕ. Είναι το κυρίαρχο καθεστώς: ποδηγετούνται οι άνθρωποι χωρίς ανοικτή βία και οι περισσότεροι έχουν και την ψευδαίσθηση ότι γράφουν ελεύθερα…

β). Η άμεση. Αυτή επιβάλλεται ανοικτά με ωμές πράξεις πίεσης, τρομοκρατίας και λογοκρισίας.
Σήμερα ασκείται αυτή η μορφή λογοκρισίας όλο και πιο πλατειά. Εγκαταλείπονται πλέον τα δημοκρατικά προσχήματα. Όποιος δεν συμμορφώνεται αποβάλλεται ή εξαναγκάζεται σε παραίτηση.

1 σχόλιο:

  1. Ο ποιητής ,ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ , που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει λογοκρισία και όσα έχετε γραμμένα στην
    αναρτησή σας έχει γράψει αυτό το ποίημα .

    ΤΟ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ

    ΄Οταν η ανάπηρη πολιτεία γελάει ,

    ο απολίτιστος πολιτισμός του 21ου
    αυτοχειριάζει τις τύψεις του ,
    η εκδοτική νύχτα απορρίπτει
    τα βιβλία σου ,
    τα ” έγκριτα ” λόγου
    και τέχνης περιοδικά
    απαξιούν
    να δημοσιεύσουν
    ποιήματά σου,
    οι ορθόδοξοι καθ’ όλα κριτικοί
    προσεύχοντε στο μηδέν ,
    πίνουν καφέ στην πλατεία Κ ,
    αερίζουν τα λόγια τους ,
    ταίζουν με το αίμα τους
    κουνουπόμυγες και
    φωτογραφίζονται στην Αρούμπα ,
    στη Γρενάδα , στο Μάλι .
    Σωτήρες ποιητές τρέμουν μη χάσουν
    το τρένο ,
    το κέρμα της δόξας ,
    του διαδικτύου την αναγνώριση ,
    παραποιούν στίχους ,
    σκοτώνουν ανυπόταχτους ήλιους ,
    μέσα απ’ τα κελιά τους
    γράφουν
    για τ’ απέραντο γαλάζιο ,
    για έρωτες , κοχύλια ,
    επαναστάσεις , πεεταλούδες , θεωρείες
    θεωρείματα , τάσεις , υπερτάσεις ,
    παραστάσεις ,
    για το μυρμήγκι που τρέχει μέσα στο w.c τους ,
    για μια γυναίκα
    που είχαν και τους έφυγε ,
    για ένα επαίτη
    που είδαν μέσα απ’ τη κλειδαρότρυπα ,
    για ένα ποντίκι που τρύπωσε
    μέσα στην άγια τράπεζα ,
    την άγια νύκτα ,
    τον άγιο εκδότη και
    το άγιο σύστημα
    αλλά ποτέ ,
    ποτέ ,
    ποτέ
    για το χασμουρητό τους .
    Διογένης Γαλήνης
    21.02.08

    ΑπάντησηΔιαγραφή